سالها پیش کمال الملک ؛ استاد مسلم و مطرح نقاشی ایران که در دربار قاجاریه نقاشی آموخته و طی سفر به کشورهای مختلف توانسته بود به هنرش رونق بخشد در برابر ظلمی که از طرف دربار به او میشد سکوت را تاب نیاورده و فریاد بر سر امضا کننده پیمان مشروطیت بر آورد که ممالک دیگر صدها چون من دارند و هر یک را بالاتر از دیگری ارج مینهند و شما یکی دارید و چه میکنید با همین یکی و چه میکنید و چه میکنید ! متاسفانه مدتهاست که آداب نخبه کشی گریبان ما را گرفته و ما را در برابر سوالی بزرگ قرار میدهد که چگونه است غرب و حتی جهان عرب به بزرگان عرصه عرفان و هنر و فرهنگ خود این چنین بها میدهد ؛ و ما به عنوان ایرانی که داعیه دار هنر و پرچمدارعرفان و فلسفه ایم با هزاران اساطیری که از هر کوی و برزن این مرز پر گهر سر برآوردند اینچنین رفتار میکنیم که در نهایت لطف ؛ خیابانی یا پارکی در گوشه شهررا به نامشان مزین میکنیم . خرداد هر سال ما را به یاد خاطرات خیلی دور و خیلی نزدیک میاندازد از دوم خرداد و روی کار آمدن سید محمد خاتمی تا پانزدهم خرداد سال 1342 از رحلت امام خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی گرفته تا زنده شدن خاطرات شهید چمران و ... اما ماه خرداد یاد آور صدای شریعتی احیاگر شریعت هم هست و قطعا خردادی بی یاد دکتر علی شریعتی به پایان نمیرسد ؛ مردی که در عرصه روشنفکری و جامعه شناسی و تاریخ توانست کمک در خور توجهی به نسل انقلابی پیش از انقلاب و نسل جوانٍ در پی هویت بعد از انقلاب کند ؛ اما افسوس که هم مورد بی مهری و مجازات پیش از انقلابی ها واقع شد و هم یاد و خاطراتش از لطف پس از انقلابی ها بی نصیب ماند . دکتر سروش شریعتی را از دو سو مورد اتهام میداند ؛ یکی از سوی متولیان کلاسیک و سنتی دین و یکی هم از سوی روشنفکران غیر دینی .براستی میتوان شریعتی را مظلوم محبوب نامید ؛ اما غافل نشویم که مردم نغمه شریعتی را به نیکی به یاد سپردند ؛ شریعتی نه سودای قدرت در سر داشت نه توان دیدن و دم بر نیاوردن و نه اهل ارتزاق به نام اسلام و مسلمانی بود بلکه توانست از راه اندیشه و دیالوگ به یاری قلم به صحنه نبرد برود و البته هزینه عملکرد خود را نیز با تبعید و حبس و ناملایمات بپردازد ولی تن به سکوت ندهد ؛ انتظار سکوت از مکتب ابوذر بعید به نظر میرسید . امروز کمتر کسی پیدا میشود چه مخالف روشنفکری دینی و چه موافق که نقش مرحوم شریعتی را در شکل گیری انقلاب اسلامی نفی کند و دراین که بار اندیشه و ایدئولوزی جنبش انقلابی مردم بر دوش دکتر شریعتی بود شک کند . شریعتی معتقد بود انقلابی شدن پیش از هر چیز مستلزم یک انقلاب ذهنی ؛ یک انقلاب در بینش و یک انقلاب در شیوه تفکر است ایشان علاوه بر خود سازی انقلابی بر فاطمه بودن فاطمه و احیای دین و اسلام شناسی تاکید و توجه خاصی داشت ؛ دغدغه این که دین را از آسمانهایی از جنس تقدس به زمین بیاورد تا این دین بتواند نقش اصلی خود را یعنی یاری رساندن به زندگی دنیوی برای رسیدن به زندگی مطلوب اخروی را بازی کند و این غیر از آن بود که دین را با قدیسه کردن های بی جهت و گاها اضافی به دوردست ها ببریم که دست بشری از رسیدن به آن عاجز باشد ؛ لذا از این دین فقط حفظ ظواهرش میماند و بس ؛ در صورتی که مرحوم شریعتی دین را در متن زندگی میخواست دین را قابل درک و لمس میخواست وی بر این عقیده استوار بود که دینی که به درد این دنیا و زنده ما نخورد به درد آن دنیا و مرده ما هم نخواهد خورد او خدا را نه در دور دستها بلکه از رگ گردن نزدیک تر حس میکرد وی فقط مذهب را علیه مذهب میدید نه قدرت خارجی و عامل غیر دینی بلکه این طرز اجرای غلط و فهمی نافهم وار از مذهب بود که مذهب را به کناری وامینهد . این تفکر که وی را متعلق به دوران خاص یا تمام شده تلقی کنیم تفکری ضعیف و غیر قابل قبول است زیرا که اندیشه ها و آثار به جا مانده از ایشان نشانگراز دل بر آمدن سخن است که ناگزیر بر دل ما و نسل های بعد ما خواهد نشست و لذا تاریخ مصرفی برایش تصور نتوان کرد ؛ به امید روزی که در اندازه شاًن آن بزرگان این سرزمین با آنها برخورد کرده و یادشان را گرامی بدانیم .