دود ؛ آتش ؛ صدای فریاد زنان و کودکان ؛ چشمان حیرت زده مردان در حال فرار ؛ صدای گوش خراش اصطحکاک زنجیر تانک بر روی آسفالت خیابانها ؛ گلوله و بمب و ... تصویری است از قطعه ای پر تنش از کره زمین به نام خاورمیانه که بر روی شریان مایعی سیاه قرار دارد و هر از گاهی لشگری مستقیم و غیر مستقیم به طمع آن بار سفر به این ناحیه را میبندد و ضرر این نفت برای مردم ( نه دولتها ) بسیار بیشتر از سود آن بوده است به طوری که با نگاهی کوتاه به تاریخ خاورمیانه متوجه خواهیم شد به طمع نفت و ثروت ناشی از آن پدیده های سیاسی اغلب نادر جهان به مراتب و به فاصله های کوتاه در خاورمیانه اتفاق افتاده است از شاه کشی و انقلاب از جنگ خود خواسته و تحمیلی از کودتا و تهدید ابر قدرتها و طرحها و نقشه ها برای بزرگ کردن و کوچک کردن این ناحیه و ... همه نشان دهنده بحران خیز بودن این قطعه از کره زمین است . اما ترور که در دوران مدرن به اشکال مختلف خود را نشان میدهد این بار هم خاورمیانه را بر صدر اخبار جهان نشاند تا مانند همیشه کامی را تلخ و خنده ای کنایه آمیز را بر لبانی نقش کند ؛ خبر کوتاه بود بی نظیر بوتو ترور شد ! گویا گوینده خبر هنوز در شک بود ... بدون شک اولین نگاه به سوی رقیب او یعنی پرویز مشرف میرود و همین اولین نگاه  نا خواسته شاید خواسته عاملان اصلی ترور باشد که در کناری مخفی شده و به نگاه اتهام بار مردم به مشرف دل خوش دارند ؛ شاید برای یافتن مقصر کمی زود باشد اما قطعا طالبان یا هواداران افراطی مشرف بدون اطلاع او یا به  هر حال با دستور او متهمین ردیف اول دادگاه افکار عمومی  جهان هستند ؛ در حکومتهایی از این دست در منطقه که مردم در زیر سایه دیکتاتور کور سوی امیدی را در دل روشن میسازند ِ مردم پاکستان همه امید خود را در دستان رهایی بخش زنی دیدند و با از دست دادن او امیدی در دل ندارند و باید گفت در حکومتهایی که مردم ناچار به امید بستن به یک تن میشوند اولین شرط دیکتاتوری حاضر است و حکومتی که آن یک تن  را هم تاب نمیاورد و از بین میبرد عین دیکتاتوری است ؛ هر چند که پرویز مشرف در این میان بر خلاف همه جهان که خودکامگی خود را مخفی میدارند استثنا است  زیرا معمولا در چنین مواقعی حکام هر چقدر زورگو باشند از کشتن رقیب محبوب پرهیز میکنند زیرا قطعا او به یک مرده سیاسی یا الگوی مخالفت و ... خواهد شد اما مشرف دیکتاتوری خود را بدون هیچ ابایی رو و نه پنهانی بازی میکند و به نوعی سعی در انحراف افکار عمومی دارد زیرا هر اتفاقی که در جهان میافتد را به طالبان نسبت دادن پاک کردن مساله و نوعی حقیقت گریزی است ؛چیزی که این روزها مشرف درصدد آن است انحراف افکار عمومی است چیزی که مردم نا آرام پاکستان را گمراه نخواهد کرد زیرا رقیب اساسی مشرف بی نظیر بوتو بود که در نزدیکی ایام انتخابات پس از بازگشت به وطن و اوج محبوبیت و رقابت با مشرف قرار داشت و از زمان حضورش دو بار مورد سو قصد قرار گرفت که در بار دوم توسط ترور کور از میان مردم دموکراسی  خواه پر کشید . بی نظیر بوتو فرزند شجاعت به ارث برده ذوالفقار علی بوتوی اعدام شده تمام امید مردم خسته از حکومت نظامی و با کودتا روی کار آمده مشرف و رهبر حزب مردمی مردم بود تا به نام مردم برای همین مردم حکومت کند اما سنگین ترین هزینه فعالیت سیاسی را متحمل شد و جان عزیز را فدای آزادی ژاکستان کرد ؛ این روزها انتخاب فرزند بوتو به عنوان رهبر حزب مردم قطعا به صورت نمادین اعلام حضور این حزب در انتخابات خواهد بود تا به نوعی جبران مافات غیبت بزرگ مادر را کند و پیش بینی میشود مشرف به صورت مقطعی از اعلام موضع علیه این حزب دست برداشته و یا حتی  از حمایتهای مقدماتی  دریغ نداشته باشد تا هم از زیر بار فشار اتهام بیرون آید و هم برای مردم نا آرام  کور سوی امیدی روشن سازد که مردم مطلقا نا امید برای حکومتها بسیار خطر سازند ؛ این پدیده قطعا تاثیر بسزایی در کشورهای منطقه از جمله ایران که در زمان دولت هاشمی رفسنجانی با بی نظیر بوتو رابطه داشت خواهد گذاشت و حتی جهان هم از چنین پدیده شومی استقبال نخواهد کرد و این پدیده جز بر هم زدن امنیت پاکستان و آشوب و جنگ داخلی چیزی عاید ژنرال نخواهد کرد زیرا هر چقدر اصرار بر انداختن تقصیر ترور به گردن این و آن نماید و یا حتی گروهی هم مسئولیت چنین تروری را بپذیرد باز هم وجدان جهان منحرف نخواهد شد و بر خلاف تصور مشرف پایه های قدرت او نه تنها محکم نشده بلکه به نظر میرسد چکمه های ژنرال پرویز مشرف واپسین قدمها را با او همراهی میکند . امید به روزی که در خیابان راولپندی به جای بمب و فشنگ گلی بروید با پیام صلح و پیام خود را به سراسر این منطقه گسترش دهد . 

                                                   

در ۱۶ آذر پاییز سال۱۳۳۲ دربار شاهنشاهی  فکر استقبالی درخوراز رییس جمهور وقت ایالات متحده را در سر میپروراند و مردم کشور به شغل اول و دائمی خود یعنی  باز کردن گره های کلاف زندگی سرگرم بودند و گروههای سیاسی و اجتماعی به دنبال فعالیتهای دوره ای خود بودند، و در این میان اما دانشجو، همچون همیشه تفکری در سر ، دانشجویان در مقام اعتراض به سفر نیکسون به ایران برآمده بودند و در اوج  ناباوری سه تن از همرهان خود را و سه تن از این اشرف شهروندان جامعه آنروز را در خون خود غلطیده دیدند تا بسیاری از مسایل را هم در همان دوره ثابت کنند که ابعاد گوناگونی را در بر میگرفت هم قدرت پیامشان آنقدر گیرایی داشت که امروز بعد از گذر از تار و پود های تاریخ پر فراز و نشیب سرزمینمان روزی را به نام دانشجو قلمداد کنیم و در اوج بی وفایی حداقل سالی یکبار و در یکروز یادی از همیشه قربانیان تاریخ  بنماییم . همانطور که اشاره رفت دانشجو همچون یار غار تمام جنبش های سیاسی و اجتماعی و انتقادی بوده است و نمونه بارز یک لیدر را بر عهده داشته است و طبیعتا این صدای اعتراض وقتی به اوج خود میرسد که مساله مورد اعتراض مستقیما به حیطه مادی و معنوی دانشجویی مربوط شود . اما همین امر همانقدر که میتواند مفید برای سلامت این دست جنبش ها باشد به همان اندازه یا اندکی بیش تر خطرناک و نیازمند  تامل تفکر و برنامه است زیرا گروههای سیاسی اولین پایگاه برای رخنه کردن و رسیدن به اهداف خود را در میان دانشگاه پی می افکنند .همانطور که بیان شد این مساله بد نیست و باعث حیات سیاسی کشور، رونق انتخاباتها و رقابتهای سیاسی و بلوغ افکار و نظریات بشود اما از سوی دانشجو نیازمند تامل و تعقل است تا مبادا اسیر جنبش های همچون باد گذرا یا خشن شوند و یا به نوعی تحرک و آسیب و مسایل ناشی از آن از جمله حبس و محرومیت ها به نفع گروهی دیگر مصادره نشود ، لذا تاکیید بر احتیاط به نظر لازم میرسد زیرا از طرفی گروههای متفاوتی هم هستند که دانشجو و جنبش دانشجویی را به نام خود مصادره میکنند و به نام میزنندِ، در صورتی که این امر تقریبا محال به نطر میرسد زیرا هیچ گاه یک جامعه بزرگ یک طرز فکر خاص نخواهد داشت همین طور دانشگاه به عنوان یک جامعه نمیتواند  بر خلاف واقع به عنوان نماینده فقط یک جریان فکری خاص به مردم معرفی شود . جنبش های دانشجویی ایران به طور مداوم درگیر مسایل بوده و اگر از تاریخ پیش از انقلاب بگذریم در همین دوران پس از انقلاب گاهی اسیر طوفان انقلاب فرهنگی گشته اند و گاهی سایه سیاه حمله به خوابگاه و حوادث تلخ ۱۸ تیر و گاهی با اصلاحات به اوج خود رسید و گاهی با اخراج اساتید و ستاره دار شدن به افول گرایید اما این صدای همیشه معترض همیشه قربانی هم بوده است از اخراج و محرومیت از تحصیل و تعلیق و گاها حبس نصیب افرادی شده است که کمترین اعتماد را از سوی دولت به خود احساس نمیکنند ، جنبش و تحرکات دانشجویی در سالگردی دیگر نگاهها را به سمت خود برگردانده است در روزگاری که سالها پیش همقطارانشان صدای در گلو خفه شده اجتماع تحت ستم شاهی را در اوج بیداری از طریق تریبون دانشگاه اعلام میداشتند امروز خود به علت برخوردهای بی سابقه در سابقه پس از انقلاب سرد ترین روزگار را در پاییزی سرد میگذراند و به خواب زمستانی عمیقی فرو رفته است و متاسفانه نه تنها مثمر ثمر برای نشاط حیات سیاسی و مشارکت عمومی نیست بلکه هیچ حرکت و تحولی این جریان اندیشه ای را به پویایی وا نمیدارد .